Merhaba, blognuzla dün tanıştım ve çok beğendim, "ben çocukken" demek ve sizin blognuzla birlikte çocukluğuma gitmek çok hoş oldu, yaşanananlar hemen hemen benzer şeylerdi, zannedersen bizlim nesil çocukluklarını dolo dolu yaşayabilen son nesildi, çocuklarımın da bizim çocukluğumuzdaki gibi özgür ve korkusuzca yaşayabilmesini çok isterdim ama maalesef olmuyor, şimdilerde biz büyükler arasında bile güven sorunu varken çocuklarımızı sokaklara salıp özgürce oyun oynamalarını sağlayamıyoruz. Çocukluğuma ait o kadar güzel anılarım var ki hangi birini anlatayım, çocukluğum pendik bahçelievler mahallesinde geçti, evimiz oldukça büyük bahçesi olan bir aparzmandı, apartmandı ama herkes birbirini tanırdı ve gündüzleri anahtarlarımız kapıların üzerinde kalırdı, komşu kadınlar sırayla pazara çarşıya giderken, diğerleri birbirlerinin çocuklarına bakardı öyle bir güven yani, ençok zevk aldığımız oyunlar; saatlerce evcilik oynardık, bıkmadan usanmadan, çamurdan ev eşyaları yapardık, salon takımları, mutfak takımları vs, yakan top, futbol, voleybol, hulelop (ayağa takılan topu çevirmece), komşu komşu saatin kaç, aç kapıyı bezirgan başı, istop, ip atlama, ......... gibi onlarca oyun, birde bahçelere dalma, meyve toplama, çiçek yolma, vs. bazen mahalleli kızlarla kendi aramızda klupler kurardık, bu kluplerin gizli birer odaları olurdu ve diğer kluplerden gizlerdik, genelde bizimkisi yazın boş olarak bulunan kömürlükler olurdu, kömürlükleri süpürüp temizleyip süslerdik, orada saatlerce kalıp sohbet ederdik, bazen orada kendi mahalle efsanelerimizi üretirdik, mesela mahallemizde (allah yaratmış) çok çirkin bir adam vardı, o kadar çirkin anlatamam yani, yanlız yaşıyordu, çok kötü ve izbe bir evi vardı, biz ona mahallemizin sapığı, katili derdik, adam hakkında onlarca kötü hikayeler uydururduk, bu hikayelere kendimiz de inandığımız gibi diğer çocuklara da anlatıp inandırırdık,sonra bu adamı izlemeye alırdık, adamı mahalle başında gördüğümüz gibi peşine takılırdık , ve adamın tek yaptığı şey yürüyerek evine gitmekti, tabi biz buna da bir kılıf uydururduk, adamın evinde onlarca çocuk var ve o onlara işkence etmek için evinden bile dışarıya çıkmıyor.... ne insafsızlık ama değilmi zavallı adam, umarım bize hakkını helal eder.... anlatmakla bitmez ki çocukluk anıları... Bana yaşattığınız bu güzel duygular için size çok teşekkür ederim, yine görüşmek üzere hoşçakalın
mcsarica
· 1 year ago
Harika yorumunuz için çok teşekkürler :) Ben de yazınızla bir kez daha gittim resmen çocukluğuma :))
DuDinka
· 1 year ago
Ben çocukken hayal kurardım ama şimdi daha çok kuruyorum; ya büyüdüğümü görüp korktuğum için 'yoo ben büyümüyorum ki aksine küçülüyorum' mesajı vermek için kendime ya da şimdi gerçekleştiremediğim daha çok şey olduğu için... Okula başlamadan önce okul hayali kurardım. Renkli kalemler, yeni çıkan bebek, babamdan isteyeceğim sarı iş makineleri falan filan... Hepsi de çabucak gerçeleşiyordu. Galiba ben en çok büyümenin hayalini kuruyodum her çocuk gibi... Ne diyim hmmm...çocuklukta kurduğum tüm hayallerim gerçek oldu : )
All Comments
Çocukluğuma ait o kadar güzel anılarım var ki hangi birini anlatayım, çocukluğum pendik bahçelievler mahallesinde geçti, evimiz oldukça büyük bahçesi olan bir aparzmandı, apartmandı ama herkes birbirini tanırdı ve gündüzleri anahtarlarımız kapıların üzerinde kalırdı, komşu kadınlar sırayla pazara çarşıya giderken, diğerleri birbirlerinin çocuklarına bakardı öyle bir güven yani, ençok zevk aldığımız oyunlar; saatlerce evcilik oynardık, bıkmadan usanmadan, çamurdan ev eşyaları yapardık, salon takımları, mutfak takımları vs, yakan top, futbol, voleybol, hulelop (ayağa takılan topu çevirmece), komşu komşu saatin kaç, aç kapıyı bezirgan başı, istop, ip atlama, ......... gibi onlarca oyun, birde bahçelere dalma, meyve toplama, çiçek yolma, vs. bazen mahalleli kızlarla kendi aramızda klupler kurardık, bu kluplerin gizli birer odaları olurdu ve diğer kluplerden gizlerdik, genelde bizimkisi yazın boş olarak bulunan kömürlükler olurdu, kömürlükleri süpürüp temizleyip süslerdik, orada saatlerce kalıp sohbet ederdik, bazen orada kendi mahalle efsanelerimizi üretirdik, mesela mahallemizde (allah yaratmış) çok çirkin bir adam vardı, o kadar çirkin anlatamam yani, yanlız yaşıyordu, çok kötü ve izbe bir evi vardı, biz ona mahallemizin sapığı, katili derdik, adam hakkında onlarca kötü hikayeler uydururduk, bu hikayelere kendimiz de inandığımız gibi diğer çocuklara da anlatıp inandırırdık,sonra bu adamı izlemeye alırdık, adamı mahalle başında gördüğümüz gibi peşine takılırdık , ve adamın tek yaptığı şey yürüyerek evine gitmekti, tabi biz buna da bir kılıf uydururduk, adamın evinde onlarca çocuk var ve o onlara işkence etmek için evinden bile dışarıya çıkmıyor.... ne insafsızlık ama değilmi zavallı adam, umarım bize hakkını helal eder.... anlatmakla bitmez ki çocukluk anıları...
Bana yaşattığınız bu güzel duygular için size çok teşekkür ederim, yine görüşmek üzere hoşçakalın
Okula başlamadan önce okul hayali kurardım. Renkli kalemler, yeni çıkan bebek, babamdan isteyeceğim sarı iş makineleri falan filan... Hepsi de çabucak gerçeleşiyordu. Galiba ben en çok büyümenin hayalini kuruyodum her çocuk gibi...
Ne diyim hmmm...çocuklukta kurduğum tüm hayallerim gerçek oldu : )